‘Het leven is meer dan alleen sport’



Kai Reus over pieken en dalen in zijn leven

Na in 2002 pas te zijn begonnen, maakte Kai Reus (32) in 2003 al naam in de wielerwereld. Een geboren sporttalent die min of meer spelenderwijs in dat jaar grote wedstrijden won waaronder het wereldkampioenschap op de weg in Hamilton (Canada). Een leven vol piekmomenten totdat hij werd geconfronteerd met het eerste diepe dal in de reeks van drie dat hem uiteindelijk deed besluiten zich terug te trekken uit de topsport.
interview: augusta verburg Fotografie: Ernest Selleger

We spreken af in een relatief rustig restaurant in Amsterdam. Kai ziet er goed uit: niet alleen gezond van lijf en leden, ook ontspannen en tevreden. En dat is geen gezichtsbedrog: hij is gelukkig met zijn leven, zijn gezin, en de komst van een broertje voor zijn dochtertje Haley van bijna drie. Trots laat hij een foto zien: een blond sneeuwwitje met een rond toetje. Ik meen weinig gelijkenis met Kai te bespeuren; ze zal wel op haar moeder lijken. Met een verholen lachje diept Kai nu een foto op van zijn vriendin: een donkere schoonheid met lichtbruin haar.
‘Als ik haar niet had gehad… Zij heeft me echt door het laatste dal heen getrokken. Gemaakt dat ik nu weer stabiel en goed in het leven sta.’

Maar laten we bij het begin beginnen: spelenderwijs wereldkampioen worden. Hoe kan dat?
‘Ik was een actief kind. Op de boerderij in WInkel waar ik ben opgegroeid speelde ik altijd buiten, bouwde ik eindeloos boomhutten, en keek ik naar alles wat met sport te maken had. Zag ik een hockeywedstrijd op tv, dan dook ik de schuur in, maakte twee hockeysticks en ging ik met mijn buurjongetje hockeyen. Alle sporten heb ik gedaan: hardlopen, voetbal, marathonschaatsen… En ja, en als je dan wint, is dat een leuke bijkomstigheid.’
Omdat we nu eenmaal meer wegen dan ijs hebben, stapte Kai over op de wielersport. Na vier jaar louter successen gaat het echter onverwacht mis: tijdens een trainingsrit in Frankrijk raakt hij zwaargewond. Met ernstig hersenletsel belandt hij in het ziekenhuis waar hij elf dagen in coma wordt gehouden.
‘Ik lig er nu niet meer wakker van, maar dat heb ik een aantal jaren wel gedaan. Het enige wat ik me ervan herinner, is dat ik het ene moment op de fiets zit en dan opeens wakker word in het ziekenhuis. Zoals zo vaak haalde ik een auto in en toen schijn ik over de kop te zijn geslagen. Zonder helm, wat in die tijd nog vrij normaal was. Van die coma herinner ik me niets; die dagen zijn gewoon weg. Daarna was het alsof ik een lange reis had gemaakt. Ik zweefde ergens tussen hemel en aarde en er gebeurde heel veel. Ik was steeds in competitie, kwam allemaal mensen tegen die me aanspraken en heb een hoop wartaal uitgeslagen. Soms leuk, dan weer agressief, hoorde ik later. Daarom lag ik ook vastgebonden. Ik kon niks meer: niet praten, niet lopen, had verlammingsverschijnselen en mijn coördinatie was weg. En dan had ik nog geluk gehad: na mijn val werd ik al snel geholpen door een arts die toevallig langsreed en ben ik met een helikopter al even snel naar een ziekenhuis gebracht dat gespecialiseerd was in hersentrauma.’
Het herstel van zijn lichaam, zoals Kai zegt, duurde drie jaar. En geestelijk was dat nog veel langer.
‘Mensen die me altijd voor arrogant hadden versleten, vonden me nu een softie. Die arrogantie wordt sportmensen overigens wel vaker verweten, maar dat is niet zo. Sportmensen zijn gewoon doelbewust bezig. Ik ook. En daarbij was ik jong, pas eenentwintig, woonde in België, trok op met allemaal oudere ploeggenoten waarvan de meesten al een gezin hadden, was tweehonderd dagen in het jaar van huis en stond letterlijk nooit stil. Tot mijn revalidatieperiode, toen moest ik wel. Het ergste vond ik dat ik mijn onafhankelijkheid kwijt was, dat ik gedwongen weer bij mijn ouders moest wonen. Dat is niet lullig bedoeld, maar die zorg, dat vertroeteld worden, werkte verstikkend. Wat hield m’n leven nog in? M’n dagelijkse abc’tje van opstaan, krant lezen en trainen was ik kwijt. Nu was het opstaan als het lukt, revalideren en daarna weer naar bed. Terwijl in de sport iedereen verderging, stond ik aan de kant. M’n geduld werd zwaar op de proef gesteld, en als ik mijn energie niet kwijt kan, word ik chagrijnig. Daar had mijn omgeving wel begrip voor, maar het werd niet begrepen. Het was frustrerend om te moeten zoeken naar woorden, de betekenis niet meer te kennen. Net als een kind moest ik bijvoorbeeld weer leren wat koud en warm was. Botbreuken zijn snel hersteld, maar hersenletsel verandert het hele proces in je lijf. Door eindeloos te trainen is mijn coördinatie uiteindelijk gelukkig hersteld, maar dat heeft lang geduurd. Dat maakt je bewust van je kwetsbaarheid, je realiseert je dat het zomaar opeens gebeurd kan zijn met je. En hoe gezegend je bent dat je zomaar kunt opstaan en heen en weer kunt lopen. Dat het leven meer is dan sport alleen. Want nu ik gedwongen aan de kant stond, was er ruimte om zes weken met een campertje door Nieuw-Zeeland te trekken. Iets wat ik altijd al wilde en waar ik anders nooit aan toe zou zijn gekomen. Nu wel, die ruimte werd me gegund. Een prachtige ervaring! Het ongeluk heeft mijn sportcarrière dan misschien geen goed gedaan, maar van dit soort tegenslagen word je wel wijzer.’

Angst om weer op die fiets te stappen, heeft Kai er niet aan overgehouden – ‘Geef mij een fiets en ik vlieg zo naar beneden’ – dus zodra het maar enigszins kon, maakte hij zijn comeback. Het is dan september 2008. Zijn eerste succes boekt hij in 2009 in de Ronde van Groot-Brittannië waar hij de gele leiderstrui overneemt. Maar het breekt hem toch op. Zijn gebrek aan weerstand is mogelijk medeoorzaak van het feit dat bij hem de ziekte van Pfeiffer de kop opsteekt. Voor de tweede keer krabbelt hij op en na een uitstapje naar de schaatssport, keert hij in 2011 terug naar de wielersport. En dan, op 13 september 2012, krijgt Kai de genadeslag die uiteindelijk het einde van zijn wielersportcarrière zal betekenen.
‘Ik reed de Ronde van Engeland. Achteraf een bijzonder moment: drie jaar daarvoor had ik op diezelfde dag en plaats mijn eerste overwinning na het ongeluk behaald. Het was dus van hero naar zero. Ik vergeet het nooit meer. Want in het hotel werd ik gebeld door mijn oudste zwager. Het bereik was slecht en na een kort aanloopje hoorde ik hem nog net zeggen: “Je moeder is overleden.” Daarna viel de verbinding weg. Er ging van alles door mijn hoofd terwijl ik probeerde weer contact te krijgen. Mijn moeder was mijn alles! Wat was er gebeurd? Was ze ziek geworden? Ik wist wel dat het niet goed met haar ging. Ik had nog gezegd dat het misschien beter zou zijn om een tijdje bij ome Jan te logeren in Groningen. Maar dat wilde ze niet omdat mijn vader dan alleen was. Maar dit? Met de telefoon van mijn ploegbaas kreeg ik mijn zwager eindelijk weer te pakken en toen bleek dat mijn moeder zelf had besloten uit het leven te stappen. ‘s Morgens had ze nog aan een van mijn zussen gevraagd of zij haar wilde helpen met haar website, en dan even later… Wat heeft zich dan in die tussenliggende uren afgespeeld? Hadden we er iets aan kunnen doen? Die vragen blijven in je hoofd spelen. Ik voelde geen verwijt naar mijn moeder of naar mijzelf. Je moet het zien als een soort ziekte waar je uiteindelijk aan overlijdt. Wist je dat in Nederland jaarlijks 1500- 2000 mensen die keuze maken? Dat is best veel. Bij mijn moeder hadden medicijnen een rol gespeeld. Antidepressiva met als bijwerking suïcidaal gedrag. Daar had de dokter haar kinderen wel voor mogen waarschuwen. Misschien heeft hij het mijn vader wel verteld, alleen ons niet. Ik weet dus niet of ik hem iets kan verwijten. En met als en dan schiet je ook niets op: het feit lag er. Mijn moeder was er niet meer. Ik voelde het niet als zwakte van haar, het was juist een moedige stap geweest. Ze heeft nu de rust die ze waarschijnlijk wilde. Maar de gedachte dat ik haar nooit meer zou spreken…
Die nacht heb ik op de kamer van mijn ploegbaas geslapen. Zo gek: terwijl de anderen zich focusten op de wedstrijd, was ik bezig de eerste de beste vlucht naar Amsterdam te regelen en stapten we om twee uur ’s nachts in de auto om naar het vliegveld te rijden. De tijd gaat dan zo traag; alsof je naar New York vliegt in plaats van naar Amsterdam.’

Het verdriet om zijn moeder werkte verlammend op Kai.
‘Het blokkeerde me volledig. Ik heb wel meteen hulp gezocht bij mijn sportpsycholoog. Een paar sessies waren genoeg om to the point te komen zoals we dat in de sportwereld gewend zijn te doen. Dus: oké, dit is de situatie, dit is gebeurd, en welke pionnetjes zet je in om het te tackelen. Als je gevangen zit in iets, in een gevoel, kan zo iemand je met een paar simpele woorden uit die gevangenis bevrijden. Daarom is het niet zwak, zoals vaak wordt gedacht, maar juist een goed hulpmiddel. Het geeft lucht.’
Maar rouwen is rauw en dat ging slecht samen met trainen.
‘Het verwerken kostte me heel veel energie. Erger dan je moeder verliezen bestaat niet. Behalve dan je kind verliezen, dat is nog erger. Gelukkig leerde ik kort daarna mijn vriendin kennen en, wat ik al zei, aan haar heb ik heel veel te danken. Langzaam maar zeker kwam mijn energie weer terug en twee jaar later heb ik nog één wielerseizoen meegedaan om te pieken, om mezelf te bewijzen dat ik het nog kon.’
Dat lukte waarna Kai in 2016 de wielerwereld vaarwel zegde. Ook omdat hij vader werd.
‘Dat is zo’n verrijking! Zo’n nieuwe energie. Mijn band met Haley is heel sterk. Toen ze net was geboren, heb ik mijn moeder vaak willen bellen, willen vragen hoe de dingen zaten, wat ik het beste kon doen. Ik heb een heel lieve schoonmoeder, maar dat is toch anders.’
Sport zal nooit uit het leven van Kai verdwijnen, maar zijn brood ermee verdienen is een ander verhaal. Momenteel studeert hij bedrijfskunde en sportmanagement. Een interessante studie die hem gemakkelijk afgaat. En de kost verdient hij tot ieders verbazing als buschauffeur. Een zittend beroep terwijl hij nooit heeft kunnen stilzitten. Hoe verzint hij het.
‘Het is waar dat ik niet het type buschauffeur ben, maar ik doe het met veel plezier. In Amsterdam en Haarlem waar ik rondcross, kom je onderweg zulke bijzondere mensen en vreemde situaties tegen. Er gebeurt echt van alles op de weg. Dat is ook actie! Maar hoe leuk ook, dit blijf ik niet mijn leven lang doen.’
Na een lange periode van extreme pieken en dalen heeft Kai zijn leven dus letterlijk weer op de rit. Hoe kijkt hij terug?
‘Ik heb me nooit slachtoffer gevoeld. Weleens gedacht: O God, daar gaan we weer! Dat alles heeft meer diepgang gebracht, maar als ik het voor het kiezen heb, doe mij dan toch maar een gestage lijn omhoog met af en toe een klein dalletje. Iets rustiger mag wel.’ <



Reacties

reacties


Advertentie

Koele kamers dankzij fluisterstille airco

Een auto met airco. Nog geen twintig jaar geleden was dat een echte luxe, inmiddels heeft zelfs het kleinste bolhoedje op wielen een heus klimaatsysteem aan boord. De verwachting is dat het in onze huizen niet anders zal gaan. Een koele zolderkamer o...


Advertentie

MAGGS culinaire deal: Cunst

Waar Eelke ten Broeke oprecht gelukkig van wordt, is koken en gasten een perfecte avond bezorgen. Zijn restaurant Cunst staat niet alleen voor eerlijke, landelijke en zoveel mogelijk biologische producten, maar betrekt deze ook bij voorkeur uit de ei...


Advertentie

Door het oog van de camera

Reisprogramma’s zijn in. Tachtigjarigen mogen voor de camera ijsberen gaan bekijken, we beleven angstige avonturen mee over smalle weggetjes langs ravijnen, of we zien hoe Floortje alles trotseert om aan het einde van de wereld een eenzame bewoner ...


Advertentie

Positief, eerlijk, duurzaam: drie keer blooming

In 2017 stonden ze bij Zoover in de top 5 van beste hotels in Nederland en ze wonnen de Hotelbel, de prijs voor duurzaamheid vanuit de zakelijke markt. Terecht, want blooming doet alles om zowel zijn eigen mensen als de gasten een positief gevoel mee...


Advertentie

‘Het leven is meer dan alleen sport’

Kai Reus over pieken en dalen in zijn leven Na in 2002 pas te zijn begonnen, maakte Kai Reus in 2003 al naam in de wielerwereld. Een geboren sporttalent die min of meer spelenderwijs in dat jaar grote wedstrijden won waaronder het wereldkampioens...


Advertentie

Nieuwbouw De Linde Exclusief in Heiloo

Modern, klassiek en om de hoek Wat is jouw droomhuis? Voor veel mensen luidt hierop het antwoord: een woning uit de jaren dertig. Al jaren is deze klassieke bouwstijl favoriet onder de Nederlanders. Maar waar vind je tegenwoordig nog zo’n juweel...


Advertentie

Man aan het woord / Gijs Boudewijn

De nieuwe tulpenbol: Bitcoin We zien hem regelmatig als financieel deskundige verschijnen in televisieprogramma’s als Radar en Opgelicht: Gijs Boudewijn, sinds 2014 adjunct-directeur van de Betaalvereniging. Op onze vraag in hoeverre de Bitcoin...


Advertentie

SPRING FASHION

Damesmode MVD Styles  -  Herenmode Alleman Mode -  Bloemen Bloembinderij Suus -  Make-up By Edith - Haar Dagmar NR78 -  Fotografie Natasja Fotografeert -  Styling Mirel van Dam MVD Styles Stationsweg 83, Heiloo 072 - 582 49 98 www.mvdst...


Advertentie

Welkom in mijn toffe tuin!

De tuin van boer Tom Zijn huis wordt een paleisje, zijn tuin een paradijs. Boer Tom heeft de oude kastanje van zijn vader gered van de bijl en laat hem straks verplanten. ‘Dat is het begin,’ stelt hij tevreden vast. Hij ziet het hele plaatje...


Advertentie

Barbecuetrends van 2018

MAGGS vraagt het Hans van Borre Met een blik naar buiten lijkt het misschien onwaarschijnlijk, maar binnenkort staan we echt weer in het zonnetje achter de barbecue. Maar wat moeten we daar dan op leggen? We vragen het aan Hans van Borre, de Groen...


Advertentie

Volvo’s nieuwste Viking

Komt hij eraan, dan maakt iedereen plaats. Uit puur respect voor hem en zijn hele legendarische familie. Als asfaltpartner omarmt hij je met veiligheid. Hij luistert naar al je wensen en… maakt ze waar. Maak kennis met Volvo’s jongste model: de X...


Advertentie

MAGGS zoekt media-adviseur voor extra uitgave!

Na 6 jaar met succes het huis-aan-huis regiomagazine MAGGS magazine uit te geven start MAGGS Media op korte termijn met een jaarlijkse extra uitgave. Hiervoor zijn we op zoek naar media-adviseur voor de volgende plaatsen, en eventueel  omringende ...


Advertentie

culinaire deal: The Bourbon Room in Bergen

Tonijn gamba in tempura | shiitake ketchup | sesam olie | gember-lente ui relish Knoflook cremesoep croutons | duxelles van paddenstoelen | lente-ui Risotto bospaddestoelen | truffel | geserveerd aan tafel uit de grana padano kaas Kalfsribeye ...


Advertentie

16 september 2017: Shoppingday in Heiloo Stationscentrum

Hallo Heiloo! Zaterdag 16 september gaat MAGGS uitgebreid winkelen in Heiloo! Voor deze speciale MAGGS shoppingday hebben winkeleigenaren de koppen bij elkaar gestoken om te zorgen voor een extra feestelijk aanbod. Zo zijn er verschillende modesho...


Advertentie

Facelifting zonder snijden en injecties!

De klok jaren terugzetten kan al langere tijd: een facelift door wat huid weg te halen, injectables voor volumeverlies in het gezicht, voor het ontspannen van spieren, of om asymmetrie in het gezicht te lijf te gaan. Maar nu is er weer iets nieuws: e...