‘Het leven is meer dan alleen sport’



Kai Reus over pieken en dalen in zijn leven

Na in 2002 pas te zijn begonnen, maakte Kai Reus (32) in 2003 al naam in de wielerwereld. Een geboren sporttalent die min of meer spelenderwijs in dat jaar grote wedstrijden won waaronder het wereldkampioenschap op de weg in Hamilton (Canada). Een leven vol piekmomenten totdat hij werd geconfronteerd met het eerste diepe dal in de reeks van drie dat hem uiteindelijk deed besluiten zich terug te trekken uit de topsport.
interview: augusta verburg Fotografie: Ernest Selleger

We spreken af in een relatief rustig restaurant in Amsterdam. Kai ziet er goed uit: niet alleen gezond van lijf en leden, ook ontspannen en tevreden. En dat is geen gezichtsbedrog: hij is gelukkig met zijn leven, zijn gezin, en de komst van een broertje voor zijn dochtertje Haley van bijna drie. Trots laat hij een foto zien: een blond sneeuwwitje met een rond toetje. Ik meen weinig gelijkenis met Kai te bespeuren; ze zal wel op haar moeder lijken. Met een verholen lachje diept Kai nu een foto op van zijn vriendin: een donkere schoonheid met lichtbruin haar.
‘Als ik haar niet had gehad… Zij heeft me echt door het laatste dal heen getrokken. Gemaakt dat ik nu weer stabiel en goed in het leven sta.’

Maar laten we bij het begin beginnen: spelenderwijs wereldkampioen worden. Hoe kan dat?
‘Ik was een actief kind. Op de boerderij in WInkel waar ik ben opgegroeid speelde ik altijd buiten, bouwde ik eindeloos boomhutten, en keek ik naar alles wat met sport te maken had. Zag ik een hockeywedstrijd op tv, dan dook ik de schuur in, maakte twee hockeysticks en ging ik met mijn buurjongetje hockeyen. Alle sporten heb ik gedaan: hardlopen, voetbal, marathonschaatsen… En ja, en als je dan wint, is dat een leuke bijkomstigheid.’
Omdat we nu eenmaal meer wegen dan ijs hebben, stapte Kai over op de wielersport. Na vier jaar louter successen gaat het echter onverwacht mis: tijdens een trainingsrit in Frankrijk raakt hij zwaargewond. Met ernstig hersenletsel belandt hij in het ziekenhuis waar hij elf dagen in coma wordt gehouden.
‘Ik lig er nu niet meer wakker van, maar dat heb ik een aantal jaren wel gedaan. Het enige wat ik me ervan herinner, is dat ik het ene moment op de fiets zit en dan opeens wakker word in het ziekenhuis. Zoals zo vaak haalde ik een auto in en toen schijn ik over de kop te zijn geslagen. Zonder helm, wat in die tijd nog vrij normaal was. Van die coma herinner ik me niets; die dagen zijn gewoon weg. Daarna was het alsof ik een lange reis had gemaakt. Ik zweefde ergens tussen hemel en aarde en er gebeurde heel veel. Ik was steeds in competitie, kwam allemaal mensen tegen die me aanspraken en heb een hoop wartaal uitgeslagen. Soms leuk, dan weer agressief, hoorde ik later. Daarom lag ik ook vastgebonden. Ik kon niks meer: niet praten, niet lopen, had verlammingsverschijnselen en mijn coördinatie was weg. En dan had ik nog geluk gehad: na mijn val werd ik al snel geholpen door een arts die toevallig langsreed en ben ik met een helikopter al even snel naar een ziekenhuis gebracht dat gespecialiseerd was in hersentrauma.’
Het herstel van zijn lichaam, zoals Kai zegt, duurde drie jaar. En geestelijk was dat nog veel langer.
‘Mensen die me altijd voor arrogant hadden versleten, vonden me nu een softie. Die arrogantie wordt sportmensen overigens wel vaker verweten, maar dat is niet zo. Sportmensen zijn gewoon doelbewust bezig. Ik ook. En daarbij was ik jong, pas eenentwintig, woonde in België, trok op met allemaal oudere ploeggenoten waarvan de meesten al een gezin hadden, was tweehonderd dagen in het jaar van huis en stond letterlijk nooit stil. Tot mijn revalidatieperiode, toen moest ik wel. Het ergste vond ik dat ik mijn onafhankelijkheid kwijt was, dat ik gedwongen weer bij mijn ouders moest wonen. Dat is niet lullig bedoeld, maar die zorg, dat vertroeteld worden, werkte verstikkend. Wat hield m’n leven nog in? M’n dagelijkse abc’tje van opstaan, krant lezen en trainen was ik kwijt. Nu was het opstaan als het lukt, revalideren en daarna weer naar bed. Terwijl in de sport iedereen verderging, stond ik aan de kant. M’n geduld werd zwaar op de proef gesteld, en als ik mijn energie niet kwijt kan, word ik chagrijnig. Daar had mijn omgeving wel begrip voor, maar het werd niet begrepen. Het was frustrerend om te moeten zoeken naar woorden, de betekenis niet meer te kennen. Net als een kind moest ik bijvoorbeeld weer leren wat koud en warm was. Botbreuken zijn snel hersteld, maar hersenletsel verandert het hele proces in je lijf. Door eindeloos te trainen is mijn coördinatie uiteindelijk gelukkig hersteld, maar dat heeft lang geduurd. Dat maakt je bewust van je kwetsbaarheid, je realiseert je dat het zomaar opeens gebeurd kan zijn met je. En hoe gezegend je bent dat je zomaar kunt opstaan en heen en weer kunt lopen. Dat het leven meer is dan sport alleen. Want nu ik gedwongen aan de kant stond, was er ruimte om zes weken met een campertje door Nieuw-Zeeland te trekken. Iets wat ik altijd al wilde en waar ik anders nooit aan toe zou zijn gekomen. Nu wel, die ruimte werd me gegund. Een prachtige ervaring! Het ongeluk heeft mijn sportcarrière dan misschien geen goed gedaan, maar van dit soort tegenslagen word je wel wijzer.’

Angst om weer op die fiets te stappen, heeft Kai er niet aan overgehouden – ‘Geef mij een fiets en ik vlieg zo naar beneden’ – dus zodra het maar enigszins kon, maakte hij zijn comeback. Het is dan september 2008. Zijn eerste succes boekt hij in 2009 in de Ronde van Groot-Brittannië waar hij de gele leiderstrui overneemt. Maar het breekt hem toch op. Zijn gebrek aan weerstand is mogelijk medeoorzaak van het feit dat bij hem de ziekte van Pfeiffer de kop opsteekt. Voor de tweede keer krabbelt hij op en na een uitstapje naar de schaatssport, keert hij in 2011 terug naar de wielersport. En dan, op 13 september 2012, krijgt Kai de genadeslag die uiteindelijk het einde van zijn wielersportcarrière zal betekenen.
‘Ik reed de Ronde van Engeland. Achteraf een bijzonder moment: drie jaar daarvoor had ik op diezelfde dag en plaats mijn eerste overwinning na het ongeluk behaald. Het was dus van hero naar zero. Ik vergeet het nooit meer. Want in het hotel werd ik gebeld door mijn oudste zwager. Het bereik was slecht en na een kort aanloopje hoorde ik hem nog net zeggen: “Je moeder is overleden.” Daarna viel de verbinding weg. Er ging van alles door mijn hoofd terwijl ik probeerde weer contact te krijgen. Mijn moeder was mijn alles! Wat was er gebeurd? Was ze ziek geworden? Ik wist wel dat het niet goed met haar ging. Ik had nog gezegd dat het misschien beter zou zijn om een tijdje bij ome Jan te logeren in Groningen. Maar dat wilde ze niet omdat mijn vader dan alleen was. Maar dit? Met de telefoon van mijn ploegbaas kreeg ik mijn zwager eindelijk weer te pakken en toen bleek dat mijn moeder zelf had besloten uit het leven te stappen. ‘s Morgens had ze nog aan een van mijn zussen gevraagd of zij haar wilde helpen met haar website, en dan even later… Wat heeft zich dan in die tussenliggende uren afgespeeld? Hadden we er iets aan kunnen doen? Die vragen blijven in je hoofd spelen. Ik voelde geen verwijt naar mijn moeder of naar mijzelf. Je moet het zien als een soort ziekte waar je uiteindelijk aan overlijdt. Wist je dat in Nederland jaarlijks 1500- 2000 mensen die keuze maken? Dat is best veel. Bij mijn moeder hadden medicijnen een rol gespeeld. Antidepressiva met als bijwerking suïcidaal gedrag. Daar had de dokter haar kinderen wel voor mogen waarschuwen. Misschien heeft hij het mijn vader wel verteld, alleen ons niet. Ik weet dus niet of ik hem iets kan verwijten. En met als en dan schiet je ook niets op: het feit lag er. Mijn moeder was er niet meer. Ik voelde het niet als zwakte van haar, het was juist een moedige stap geweest. Ze heeft nu de rust die ze waarschijnlijk wilde. Maar de gedachte dat ik haar nooit meer zou spreken…
Die nacht heb ik op de kamer van mijn ploegbaas geslapen. Zo gek: terwijl de anderen zich focusten op de wedstrijd, was ik bezig de eerste de beste vlucht naar Amsterdam te regelen en stapten we om twee uur ’s nachts in de auto om naar het vliegveld te rijden. De tijd gaat dan zo traag; alsof je naar New York vliegt in plaats van naar Amsterdam.’

Het verdriet om zijn moeder werkte verlammend op Kai.
‘Het blokkeerde me volledig. Ik heb wel meteen hulp gezocht bij mijn sportpsycholoog. Een paar sessies waren genoeg om to the point te komen zoals we dat in de sportwereld gewend zijn te doen. Dus: oké, dit is de situatie, dit is gebeurd, en welke pionnetjes zet je in om het te tackelen. Als je gevangen zit in iets, in een gevoel, kan zo iemand je met een paar simpele woorden uit die gevangenis bevrijden. Daarom is het niet zwak, zoals vaak wordt gedacht, maar juist een goed hulpmiddel. Het geeft lucht.’
Maar rouwen is rauw en dat ging slecht samen met trainen.
‘Het verwerken kostte me heel veel energie. Erger dan je moeder verliezen bestaat niet. Behalve dan je kind verliezen, dat is nog erger. Gelukkig leerde ik kort daarna mijn vriendin kennen en, wat ik al zei, aan haar heb ik heel veel te danken. Langzaam maar zeker kwam mijn energie weer terug en twee jaar later heb ik nog één wielerseizoen meegedaan om te pieken, om mezelf te bewijzen dat ik het nog kon.’
Dat lukte waarna Kai in 2016 de wielerwereld vaarwel zegde. Ook omdat hij vader werd.
‘Dat is zo’n verrijking! Zo’n nieuwe energie. Mijn band met Haley is heel sterk. Toen ze net was geboren, heb ik mijn moeder vaak willen bellen, willen vragen hoe de dingen zaten, wat ik het beste kon doen. Ik heb een heel lieve schoonmoeder, maar dat is toch anders.’
Sport zal nooit uit het leven van Kai verdwijnen, maar zijn brood ermee verdienen is een ander verhaal. Momenteel studeert hij bedrijfskunde en sportmanagement. Een interessante studie die hem gemakkelijk afgaat. En de kost verdient hij tot ieders verbazing als buschauffeur. Een zittend beroep terwijl hij nooit heeft kunnen stilzitten. Hoe verzint hij het.
‘Het is waar dat ik niet het type buschauffeur ben, maar ik doe het met veel plezier. In Amsterdam en Haarlem waar ik rondcross, kom je onderweg zulke bijzondere mensen en vreemde situaties tegen. Er gebeurt echt van alles op de weg. Dat is ook actie! Maar hoe leuk ook, dit blijf ik niet mijn leven lang doen.’
Na een lange periode van extreme pieken en dalen heeft Kai zijn leven dus letterlijk weer op de rit. Hoe kijkt hij terug?
‘Ik heb me nooit slachtoffer gevoeld. Weleens gedacht: O God, daar gaan we weer! Dat alles heeft meer diepgang gebracht, maar als ik het voor het kiezen heb, doe mij dan toch maar een gestage lijn omhoog met af en toe een klein dalletje. Iets rustiger mag wel.’ <



Reacties

reacties


Advertentie

NIEUW! Het toeristenmagazine BERGEN

BERGEN staat online: check hier! Je leest het overal: het toerisme is een snel groeiende sector in Nederland, met Noord-Holland als koploper! Inmiddels bezoeken per jaar maar liefst zo’n 1.380.000 toeristen Bergen. Het is de hoogste tijd dat we on...


Advertentie

Word media-adviseur bij MAGGS!

Wij zijn we op zoek naar versterking voor ons sales-team! ...


Advertentie

Ofyr workshop bij Barbecues-XL

6 &13 april exclusief bij MAGGS nu voor € 25,- * Gratis tips & tricks * Schaaf je kooktechnieken bij * Proef de pure gerechten van de OFYR * Deel je passie en ideeën met andere kookliefhebbers Wat kan ik verwachten en wat krijg ik?...


Advertentie

Wandelschoenen aan en gaan!

Op avontuur in je eigen provincie Wandelen is in. Of je nou wilt luchten na een verstikkende week op kantoor, of als rechtgeaard buitenmens inspiratie zoekt voor nieuwe ommetjes: site en app van Wandelnetwerk Noord-Holland barsten van de suggesties....


Advertentie

Tijd om in te stappen!

Schoonheidsstudio 072 heeft er veel voor over om je te laten ervaren wat het in huis heeft. Nieuwe klanten bieden we daarom een kennismakingsbehandeling aan voor een ‘instaptarief’. Schoonheidsstudio 072 heeft er veel voor over om je te laten ...


Advertentie

Lezersaanbieding: Volvo XC40

Géén meerprijs voor automaat t.w.v. € 2000 Actie geldig tot 1 mei 2019 Klein hart, grote prestaties Alsof de Europese Auto van het Jaar 2018 nog niet populair genoeg was, volgde de XC40 in het afgelopen jaar geheime trainingen om compleet on...


Advertentie

Win een summerbody bij Bodyvit studio

MAGGS winactie t.w.v. € 850,- 1 maand Personal Training t.w.v. € 450,- 1 maand small group training t.w.v. € 150,- 10 days Detox van Fittergy t.w.v. € 250,- Heb je al zin in de zomer? Terecht, want die komt er sneller aa...


Advertentie

Amber ging voor goud en verovert de wereld!

Wie de prestigieuze Wellaprijs Colorvision Gold wil winnen, moet het vak verstaan, creatief zijn in kleurgebruik, en zorgen dat de look voor het model ook draagbaar is. Bovendien zal je het eindresultaat zo moeten presenteren aan de jury, dat die als...


Advertentie

Stadskaffee laurens

Don’t tell them, show them, zeggen ze in de filmwereld. Want wat valt er nog te zeggen als je deze foto’s ziet? Hooguit dat het een ware belevenis is om er te zijn. en stadskaffee met een wijnkamer, een herenkamer, een biljartkamer, een grote ba...


Advertentie

Kom uit de verf!

Als leidinggevende bij meerdere bedrijven waarbij ze menig medewerker moest beoordelen op zijn of haar functioneren, ontdekte Tamara Kooijman dat dit deel van haar werk haar bij uitstek trok. Ze besloot zich om te scholen tot loopbaanadviseur en star...


Advertentie

Aandacht = resultaat!

Wie in de zomer een ‘beach body’ wil hebben, moet alvast in de winter aan de slag. En dan niet alleen in januari om de lekkernijen van de feestdagen kwijt te raken; voor blijvend resultaat moet beweging een vaste routine worden. Maar hoe breng je...


Advertentie

25 jaar Bergerac!

Al 25 jaar is Bergerac een begrip. Niet alleen in de regio, ook bij de duizenden toeristen die ieder jaar de woon- leef- en genietwinkel weer binnenlopen. Om vooral die laatste groep tegemoet te komen, is er straks ook een Bergerac webshop. In de win...


Advertentie

Hesron Bon schreef een boek op zijn telefoon

'Het perfecte plaatje bestaat niet’ Nadat zijn toenmalige vriendin twee jaar geleden een streep zette onder hun relatie, wist Hesron zich geen raad met de leegte na haar vertrek. De wanhoop dreef hem tot het aanmaken van een account op een datings...


Advertentie

Bachelor party in stijl

Met de bruiloft in zicht is een bachelor party waarbij vriendinnen zich uitputten om een verrassend programma in elkaar te draaien, niet meer weg te denken. Zo ook voor Anne die terugkijkend de lingerie styling party de absolute kers op de taart vond...


Advertentie

Staunton: van levende legende tot fashion brand

Intuïtief, onafhankelijk, alternatief De Amerikaanse surfheld van weleer, Robby Naish - zijn tweede naam Staunton- is voor Maartje van Egmond het toonbeeld van een sterke onafhankelijke geest, die er een unieke leefwijze op nahoudt en volledig op z...