‘Omdat ik anders was’



Ze was goed in haar werk, daar lag het niet aan. Ook deed ze haar best om een aardige collega te zijn. Maar andersom pruimden de collega’s Dewi (32) niet. Een slopende situatie waar ze lang geen oplossing voor vond.

Als ze het over haar werk heeft, begint Dewi te stralen. ‘Kleuterjuf worden is altijd mijn grote wens geweest; ik hou van kinderen, van hun puurheid, hun onvoorwaardelijke liefde. We hebben het gezellig samen, ik schiet vaak om ze in de lach, en misschien klinkt het gek, maar bij kinderen voel ik me veilig. Veiliger dan bij mijn collega’s destijds. Op de school waar ik een paar jaar geleden terecht kwam, werkte een heel hecht team waarbij ik me eigenlijk meteen al niet thuis voelde. Niet alleen omdat ik als enige niet gelovig was en ik vooral omdat ze omhoog zaten, was aangenomen. Maar ook omdat mijn voorgangster nog steeds heel populair was en ik alleen maar kon tegenvallen. Zij was zo’n gezelligheidsdier dat had geregeld dat ze niet alleen de verjaardagen, kerst en sinterklaas met elkaar vierden, maar tussen de middag ook samen aten. En omdat er geen kantine was, gold de afspraak dat om de beurt iemand een week lang de lunch verzorgde. Dat betekende dat je voor twaalf man sterk boodschappen moest doen – en die zelf betaalde (!) omdat je tenslotte allemaal een keer aan de beurt kwam -, de tafel moest dekken en afruimen, en je eigenlijk werd geacht om tenminste soep of een salade te maken. En dat terwijl ik tussen de middag het liefst gewoon twee boterhammen at en al helemaal niet van koken houd. Ik vond het vreselijk! Nadat ik aan de beurt was geweest – daar kon ik niet onderuit omdat ik die weken daarvoor ook had meegegeten – heb ik in mijn beleving heel netjes gezegd dat ik tussen de middag voortaan liever doorwerkte en dan wat eerder naar huis kon in plaats van een uur met elkaar gaan zitten eten. Want met al die gezelligheid werd het heel normaal gevonden dat je vaak om zes uur nog op school bezig was. Alsof ik een bom had laten ontploffen: iedereen was in shock. Hoe kon ik zoiets moois wat ze samen hadden, torpederen.’

Vanaf dat moment ging het helemaal mis.

‘Ik werd openlijk genegeerd. Als ik onderweg naar gym met de klas mijn collega tegenkwam, draaide hij zijn hoofd af. In de pauze deden ze net of ik lucht was. Had wel één voordeel, want omdat niemand pleinwacht met mij wilde lopen, hoefde ik dat dus nooit te doen. Toen een collega ging trouwen, werd ik als enige niet uitgenodigd. Op zich niet erg, maar wel als het wekenlang over niets anders gaat. En er binnen gehoorafstand opmerkingen worden gemaakt als ‘allemaal zulke leuke mensen” die er kwamen, “die en die” gelukkig niet waren uitgenodigd, en zelfs “Nee joh, Dewi zit liever thuis schriftjes na te kijken”. Te kinderachtig voor woorden. Natuurlijk had ik toen gewoon moeten opstappen; zoek het uit zeg! Maar dat deed ik niet. Vraag me niet waarom, maar ik ging het tegenovergestelde doen. Meepraten, belangstelling tonen, vragen of hij zenuwachtig was. De waanzin ten top, maar ik wilde gewoon aardig gevonden worden. Of op z’n minst er normaal bij horen. Want het vrat aan me. Ik kreeg letterlijk overal jeuk, een soort eczeem leek het, zag er tegenop om naar school te gaan terwijl ik zo van het werk houd, en was chronisch moe.’

Eens een gesprek aangaan met de directeur kwam niet bij Dewi op. Waarom niet?

‘Hij hoorde bij hen. Eén collega, zij was al wat ouder, heb ik een keer in vertrouwen genomen. Zij had kinderen, werkte deeltijd en kon volgens mij dus ook niet aan alles meedoen. Heel voorzichtig, want alles wat ik zei werd tegen me gebruikt, heb ik haar zo luchtig mogelijk gevraagd of zij buiten school bij iedereen thuiskwam. Het leek een normaal gesprek. Niet bij iedereen, zei ze, alleen als ze op een feestje werd uitgenodigd, maar ook dan kon ze niet altijd. Toen heb ik iets gezegd in de trant van dat ik niet echt een feestnummer was. Gewoon om aansluiting te zoeken, een beetje bij haar te horen. Te voelen dat ik niet alleen stond. Later hoorde ik mijn verhaal vlak voor de vergadering terug, weer alsof ik er zelf niet bij zat. Ik zou hebben gezegd dat ik niet van hun feestjes hield, dus dat het maar goed was dat ze mij er ook niet bij wilden hebben. Toen voelde ik me pas echt verraden: de enige die ik een beetje vertrouwde, had dit ervan gemaakt. Ik kon er niets aan doen, ik was in tranen. Voor het eerst. En ik kon ook niet meer stoppen. Weer had ik natuurlijk gewoon naar huis moeten gaan, ze er lekker in moeten laten zakken, maar ook nu deed ik dat niet. Nog steeds hoopte ik dat iemand zou inzien dat ze dit niet konden maken, naar me toe zou komen, zou praten. Maar nee, niemand kwam op dat idee. Toen na de vergadering de laatste was vertrokken en ik zeker wist dat ik ze alle kansen had gegeven, ging ik ook naar huis.’

Hoewel dit zich al vijf jaar geleden afspeelde, schiet Dewi weer vol.

‘Mijn therapeut, waar ik uiteindelijk terecht kwam, noemde het discriminatie. Omdat ik anders was, niet van hun soort gezelligheid hield, lag ik eruit. Maar ze liet me ook zien dat ik mijn grenzen moest leren aangeven. Verantwoording nemen voor de keuze om te bedanken voor de eer. Dat ze zonder leerkracht zouden komen te zitten, en erger, mijn kinderen zonder juf, was dan pech gehad. Dat laatste vond ik heel erg moeilijk! Ik kon die kinderen toch niet laten zitten? Want in de klas had ik het fijn. En ook met de ouders was de relatie goed. Misschien had ik iemand van hen in vertrouwen moeten nemen… Maar had dat geholpen? Ik denk het niet.’

En de familie en vrienden, wat zeiden zij? Of praatte Dewi daar ook niet mee?

‘Jawel. Ze zeiden dat ik me ziek moest melden of gewoon ontslag nemen. En dat bracht ik dus niet op. Ik heb me weleens een paar dagen ziekgemeld terwijl ik dat niet echt was. Daar voelde ik me niet lekker bij; alsof ze op afstand zouden zien dat ik me aanstelde, dat ik gemakkelijk had kunnen werken. Als ik dan weer op school was, keek ik expres nog een beetje sloom uit mijn ogen om te laten zien dat het echt was geweest.’

Uiteindelijk barstte de bom.

‘Het was weer tijdens een vergadering. Ik zou tegen een stagiaire hebben gezegd dat de bijbelvertelling niet belangrijk was. Lulkoek! Ik had haar dat halve uur gegund omdat ze voor school een verslag moest maken over de les die ze wilde geven. Toen daarop de onderwijzer die mij op weg naar gym trouw negeerde, beweerde dat ouders daar ook al over hadden geklaagd, ontplofte ik. Ik wist zo zeker dat dat niet waar was! Sodemieter op zeg! Ik liet al mijn voorzichtigheid varen, het kon me niet meer schelen of ze me aardig vonden of niet, dan maar een trut. Stelletje hypocrieten! En dat noemde zich christelijk! Alles heb ik eruit gegooid: over hun getreiter, het mij voor niets laten opdraven voor een vergadering waarvan ik als enige niet wist dat die niet doorging – dat was ik nog vergeten te vertellen! – het mij op straat negeren waar de kinderen bij waren. En dat ik het idioot vond om het ontbijt van een paar leerkrachten te bekostigen omdat ze thuis niet hadden ontbeten en op school snel de koelkast opentrokken. Een kilo kaas joegen ze er in een week doorheen. Dat had ik ook nog niet verteld. Ik heb mijn tas en mijn jas gepakt en ik ben naar huis gegaan. Wat een bevrijding!! In de auto heb ik om beurten gehuild en gelachen. En voor het eerst in mijn leven voelde ik dat je als mens een keus hebt. Je hoeft niet te blijven zitten in een situatie waar je zo ongelukkig van wordt, je mag kiezen voor je eigen geluk, en je gezondheid. Want na mijn ontslag dat ik meteen heb ingediend, verdween mijn uitslag, de jeuk en de vermoeidheid. Overtuigender had een les niet kunnen zijn.’ <



Reacties

reacties


Advertentie

NIEUW! Het toeristenmagazine BERGEN

BERGEN staat online: check hier! Je leest het overal: het toerisme is een snel groeiende sector in Nederland, met Noord-Holland als koploper! Inmiddels bezoeken per jaar maar liefst zo’n 1.380.000 toeristen Bergen. Het is de hoogste tijd dat we on...


Advertentie

Word media-adviseur bij MAGGS!

Wij zijn we op zoek naar versterking voor ons sales-team! ...


Advertentie

Ofyr workshop bij Barbecues-XL

6 &13 april exclusief bij MAGGS nu voor € 25,- * Gratis tips & tricks * Schaaf je kooktechnieken bij * Proef de pure gerechten van de OFYR * Deel je passie en ideeën met andere kookliefhebbers Wat kan ik verwachten en wat krijg ik?...


Advertentie

Wandelschoenen aan en gaan!

Op avontuur in je eigen provincie Wandelen is in. Of je nou wilt luchten na een verstikkende week op kantoor, of als rechtgeaard buitenmens inspiratie zoekt voor nieuwe ommetjes: site en app van Wandelnetwerk Noord-Holland barsten van de suggesties....


Advertentie

Tijd om in te stappen!

Schoonheidsstudio 072 heeft er veel voor over om je te laten ervaren wat het in huis heeft. Nieuwe klanten bieden we daarom een kennismakingsbehandeling aan voor een ‘instaptarief’. Schoonheidsstudio 072 heeft er veel voor over om je te laten ...


Advertentie

Lezersaanbieding: Volvo XC40

Géén meerprijs voor automaat t.w.v. € 2000 Actie geldig tot 1 mei 2019 Klein hart, grote prestaties Alsof de Europese Auto van het Jaar 2018 nog niet populair genoeg was, volgde de XC40 in het afgelopen jaar geheime trainingen om compleet on...


Advertentie

Win een summerbody bij Bodyvit studio

MAGGS winactie t.w.v. € 850,- 1 maand Personal Training t.w.v. € 450,- 1 maand small group training t.w.v. € 150,- 10 days Detox van Fittergy t.w.v. € 250,- Heb je al zin in de zomer? Terecht, want die komt er sneller aa...


Advertentie

Amber ging voor goud en verovert de wereld!

Wie de prestigieuze Wellaprijs Colorvision Gold wil winnen, moet het vak verstaan, creatief zijn in kleurgebruik, en zorgen dat de look voor het model ook draagbaar is. Bovendien zal je het eindresultaat zo moeten presenteren aan de jury, dat die als...


Advertentie

Stadskaffee laurens

Don’t tell them, show them, zeggen ze in de filmwereld. Want wat valt er nog te zeggen als je deze foto’s ziet? Hooguit dat het een ware belevenis is om er te zijn. en stadskaffee met een wijnkamer, een herenkamer, een biljartkamer, een grote ba...


Advertentie

Kom uit de verf!

Als leidinggevende bij meerdere bedrijven waarbij ze menig medewerker moest beoordelen op zijn of haar functioneren, ontdekte Tamara Kooijman dat dit deel van haar werk haar bij uitstek trok. Ze besloot zich om te scholen tot loopbaanadviseur en star...


Advertentie

Aandacht = resultaat!

Wie in de zomer een ‘beach body’ wil hebben, moet alvast in de winter aan de slag. En dan niet alleen in januari om de lekkernijen van de feestdagen kwijt te raken; voor blijvend resultaat moet beweging een vaste routine worden. Maar hoe breng je...


Advertentie

25 jaar Bergerac!

Al 25 jaar is Bergerac een begrip. Niet alleen in de regio, ook bij de duizenden toeristen die ieder jaar de woon- leef- en genietwinkel weer binnenlopen. Om vooral die laatste groep tegemoet te komen, is er straks ook een Bergerac webshop. In de win...


Advertentie

Hesron Bon schreef een boek op zijn telefoon

'Het perfecte plaatje bestaat niet’ Nadat zijn toenmalige vriendin twee jaar geleden een streep zette onder hun relatie, wist Hesron zich geen raad met de leegte na haar vertrek. De wanhoop dreef hem tot het aanmaken van een account op een datings...


Advertentie

Bachelor party in stijl

Met de bruiloft in zicht is een bachelor party waarbij vriendinnen zich uitputten om een verrassend programma in elkaar te draaien, niet meer weg te denken. Zo ook voor Anne die terugkijkend de lingerie styling party de absolute kers op de taart vond...


Advertentie

Staunton: van levende legende tot fashion brand

Intuïtief, onafhankelijk, alternatief De Amerikaanse surfheld van weleer, Robby Naish - zijn tweede naam Staunton- is voor Maartje van Egmond het toonbeeld van een sterke onafhankelijke geest, die er een unieke leefwijze op nahoudt en volledig op z...